ترنم تنهایی

وصیت نامه یک شاعر...
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ اردیبهشت ،۱۳٩۱
مرگ، مست، وفا
 

وصیتنامه بسیار زیبای وحشی بافقی شاعر بزرگ ایران زمین

روز مرگم، هر که شیون کند از دور و برم دور کنید
همه را مســــت و خراب از مــــی انــــگور کنیـــــد

مزد غـسـال مرا سیــــر شــــرابــــــش بدهید
مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهید

بر مزارم مــگــذاریــد بـیـــاید واعــــــظ
پـیــر میخانه بخواند غــزلــی از حــــافـــظ

جای تلقــیـن به بالای سرم دف بـــزنیـــد
شاهدی رقص کند جمله شما کـــف بزنید

روز مرگــم وسط سینه من چـــاک زنیـد
اندرون دل مــن یک قـلم تـاک زنـیـــــــد

روی قــبـــرم بنویـسیــد وفــــادار برفـــت
آن جگر سوخته خسته از این دار برفــــت


 
 
حرف دل
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ٧:۱۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۸ اردیبهشت ،۱۳٩۱
تنهایی، روزنه، دلتنگی، سفر
 

دل نوشته های من


من در پشت کوچه های تنهایی دلم در غروبی غمگین
                                                                     روزنه ای دارم
                                                                                         که اگر به درون ان بنگری
                                                                                                                  نسیم دلتنگی هایم بر تو می وزد
میخواهم روزنه ام را بر دارم
                                       و به سفر بروم
                                                         به نقطه ای از دنیا
                                                                             که وقتی به درون ان می نگری                                  
 خورشید با دستان نوازشگرش به تو سلام کند
                                                                ماه به درد دلت گوش کند
                                                                                                 ستاره به تو لبخند بزند
اما در این روزگار غریب و غمزده
                                                 روزنه ام را نمی یابم
                                                                             چون زنگار زمان بر ان تلی از درد پوشانده
                                                                                                                                                                                                    خدایا .....به من نشان بده چگونه ان را بیابم!؟


 
 
از کویر آمده ام....
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز جمعه ۸ اردیبهشت ،۱۳٩۱
کویر، باران، بغض، ریگ
 
از کویر آمده ام                                     

چشمم از خاطره ی ریگ پر است                                 

ابر من باش و دلم را بتکان .............                                 

 

مثل یک بغض که نارس باشد                 

آسمان ابری و بی باران است                               

آه اگر وا نشود..........

 
 
حالا که بزرگ شدیم....
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ٢:٤٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٧ اردیبهشت ،۱۳٩۱
بچگی، آرامش، دل، سکوت
 

ما به سرعت از بچگیمون دور شدیم

کوچیک که بودیم چه دلای بزرگی داشتیم

حالا که بزرگ شدیم چه دلای کوچیکی

کاش دلامون به بزرگی بچگی بود

کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن نداشتیم

کاش برای حرف زدن  فقط نگاه کافی بود

کاش قلبها در چهره هامون بود

حالا اگه فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمه و ما به همین سکوت دل خوش کردیم

اما یه سکوت بهتر از هزار فریادی که هیچکس نفهمه

سکوتی که سرشار از ناگفته هاست

نگفته هایی که گفتنش یه درد و نگفتنش هزاران درد داره

دنیا رو ببیبن

بچه که بودیم بارون همیشه از آسمون می آمد

حالا بارون از چشمامون میاد

بچه که بودیم همه چشمهای خیسمون را می دیدن

بزرگ که شدیم هیچکی نمیبینه

بچه که بودیم توی جمع گریه می کردیم

بزرگ شدیم تو خلوت خودمون

بچه که بودیم همه رو به اندازه 10 تا دوست داشتیم

بزرگ که شدیم بعضی را خیلی ، بعضی را کمی و بعضی را اصلا دوست نداریم

بچه که بودیم قضاوت نمی کردیم همه یکسان بودن

بزرگ که شدیم قضاوتهای درست و نادرست باعث شده  اندازه دوست داشتنمون هم تغییر کنه

کاش هنوز هم همه را به اندازه  همون بچکی 10 تا دوست داشتیم

بچه که بودیم اگر با کسی دعوا میکردیم یه ساعت بعد یادمون می رفت

بزرگ که شدیم گاهی دعواهامون سالها  یادمون می مونه و آشتی نمیکنیم

بچه که بودیم  گاهی با یه تیکه نخ سرگرم می شدیم

بزرگ که شدیم حتی صدتا گلاف نخ هم سرگرممون نمی کنه

بچه که بودیم بزرگترین آرزومون داشتن یه چیز کوچیکی بود

بزرگ که شدیم کوچیکترین آرزومون داشتن بزرگترین چیزهاست

بچه که بودیم درد دلامونو به ناله ای می گفتیم همه می فهمیدن

بزرگ که شدیم درد دلامونو به صد زبون میگیم و هیچکس نمی فهمه

بچه که بودیم همش ادای بزرگترها را درمی آوردیم

بزرگ که شدیم همش تو خیالامون بر میگردیم به بچگی

بچه که بودیم ....... بچه بودیم

بزرگ که شدیم ... بزرگ که نشدیم هیچ دیگه همون بچه هم نیستیم


 
 
غمنامه نگاهت...
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ٢:۳٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٧ اردیبهشت ،۱۳٩۱
چشم، غمنامه، گیسو، غبار
 

حالم گرفته مثل همین آسمان تار

حالم به مثل تو و غم این شکسته تار

این روزگار گم‌شده با ما چه کرده است‌

تا هر کجا ببینمت‌، آیینه‌! سوگوار

تا هر کجا شبیه خودم در قد تو بود

زخمی به استخوان و سری تا ابد دچار

شاید که مهری بین ما گل کند، عزیز!

فصلی پر از ترانه بچرخد بر این مدار

گنجشکهای دهکده پر از غزل شود

بر گیسوان گیج تو آید کمی بهار

ای رحمت همیشه پر از آیه‌های سبز!

بر روزگارِ از نفس‌افتاده‌ام ببار

تو در میان خواب علفها قدم‌زنان‌

گیسو بپاش مثل نفسهای آبشار

بگذار بین ما لطف و سراسر ترانه باشد

زیر درخت سبز سپیدار سالها

ترانه و بوی علفهای مست شب‌

پلک تو و آن غم دوتار

حالا من و نگاه‌ِ به سمت غبار و دشت‌

چشمان تو و تق‌تق گنگ همین قطار

حالا من و حکایت دوستی تو و غزل‌

غمنامه‌های دامن سرخ‌تو تا مزار

 

از دوست خوبم بامداد

 


 
 
بنی آدم اعضای...
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ٢:٠٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٧ اردیبهشت ،۱۳٩۱
آفرینش، زندگی، روزگار
 

بنی آدم اعضای یکدیگرند...... که در آفرینش زیک گوهرند


اگر بود سعدی دراین روزگار ..... نمی گفت هرگز سخن زین قرار


به دنیای بیداد بیدادگر..... که فرمان نگیرد طفل ازپدر


یکی گرد نان دیگری گرد زر..... یکی غرق نعمت یکی دربدر


به این بی خدایان قهّارمست .....که در عین نعمت نگیرند دست


که گفتست اعضای یک پیکرند!..... که گفتست اینان زیک گوهرند!


به دزدان کفتار کودک فروش ..... که آرند دل مادران را به جوش


به مستاق زن باره ی پست کار ..... کجا گفته است ذات خداوندگار!


زیک گوهرست و زیک پیکرست ..... به آدم که در اصل دیو و دَد ست


الا سعدی ای شیخ والا مقام ..... که تا زندگانیست بر تو سلام


در این روزگاری که آدم کم است .....یکی خودسراست ویکی خود پرست


ندانم هنوزم براین باوری! ..... که گوهرستیزان کنند گوهری

 

از یک دوست


 
 
خیال...بیخیال
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٥ اردیبهشت ،۱۳٩۱
خیال، زندگی، بیخیال
 

بی خیال همه چیز

بی خیال این دنیا

بی خیال نوستالژی های زندگی

بیا دمی را به بی خیالی بگذرانیم

بی خیال خیالات شویم

امشب    ،     اینجا

من    و  تو

بدون خیال

بدون توهمات زیبای زندگی!

چشم در چشم هم

گذری بزنیم به خیالات  خیالی هم

وای خدای من....

چه خیال تو خیالی شده ؟!!!!

بی خیال


 
 
برای نبودن که....
نویسنده : صدیقه ........ - ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٤ اردیبهشت ،۱۳٩۱
بغض، دلتنگ، گمشده
 
برای نبودن که . . .

همیشه لازم نیستــــــــــ راه دوری رفته باشی

میتوانی همین جا

پشت تمـــــــــام ِ بغضهایت ، گم شده باشی

این روزها خوبم ، کار میکنم ، شعر میخوانم

... ... قصه می نویسم و گـــــــــــاهی

دلم که برایتــــــــــــ . . . تنگ میشود

تمام خیابانها را ، با یادتـــــــــــ . . . پیاده میروم .

 
 
← صفحه بعد